ผมพยายามตั้ง Lab วิจัยทาง Computational Science (ใน Link เป็นข้อมูล “เก่ามาก” ไม่ได้ update มานานมากกกก) ที่ภาควิชาคอมพิวเตอร์ คณะวิทยาศาสตร์ ม.ศิลปากร ตั้งแต่จบกลับมาทำงานใหม่ๆ และ Lab นั้นก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาภายใต้ชื่อ SIGMA Lab (Scientific & Informatics Group of Multidisciplinary Arts; และคำย่อก็แปลว่าการรวบรวมซะด้วย) ซึ่งอยู่ในภาควิชาคอมพิวเตอร์เป็นเวลาครึ่งปี ก่อนที่จะขยับขยายมาอยู่ที่ใหม่ ที่สถาบันวิจัยและพัฒนา ม.ศิลปากร เช่นกัน ภายใต้โครงการนำร่อง Silpakorn Digital Content City (ตามที่ได้คุยและปรึกษากับผู้บริหาร ในเรื่องที่ท่านต้องการผลักดัน) ซึ่งผมก็เคยได้ post กิจกรรมของ SIGMA Lab ไปใน blog นี้เมื่อนานมาแล้ว

และในวันนี้ วันที่ SDCC โตขึ้น งานการทั้งหมดออกในชื่อนี้มากขึ้น เทียบกับ SIGMA Lab ที่เป็นองค์กรเกือบจะลับๆ ที่ไม่มีตัวตน (เพราะว่าที่มหาวิทยาลัยไม่ได้มีระบบการเรียนการสอนแบบห้องวิจัย) และลักษณะงานที่ออกไปในเชิง Computational Science และ Scientific Computation ตามเจตนาเดิมน้อยลงไปทุกที (ถึงวันนี้แทบไม่มีเลย) ในขณะที่ความต้องการในการทำ Digital Content มีมากขึ้น ไปประชุมที่ไหนก็มีแต่เรื่องนี้ทั้งนั้น เรื่อง Digital Content กลายเป็นประเด็นหลักในการทำงาน การวางแผนงาน และการสนทนา …. หลายคนพยายามที่จะผลักดันให้กลายเป็นวาระแห่งชาติ (แต่ไม่รู้จะแค่ไปอยู่ในแผน ที่ไม่เคยมีผลจริงๆ หรือเปล่า)

นอกจากนี้ยังมีเรื่องของความสามารถของทีมงาน SIGMA Lab เอง ที่ไม่เพียงพอจะทำ Scientific Computation และยังไม่มีโจทย์อีกด้วย แต่ว่าถ้าเป็นเรื่องการทำเนื้อหาดิจิทัลล่ะก็ ..​ เรามีความพร้อมพอสมควร และคิดว่าทำได้ดีกว่า

จะอย่างไรก็ตาม วันนี้ถือเป็นวันสำคัญวันหนึ่งสำหรับคนที่ผมทำงานด้วย คือ SIGMA Lab จะไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว

ยินดีต้อนรับสู่ DACI: Digital Arts & Content Industry

พักนี้หงุดหงิดง่ายแฮะ โดยเฉพาะกับเรื่องความรับผิดชอบของคน คนในองค์กรอื่นผมไม่สนใจ แต่ว่าคนที่ทำงานด้วย และนักศึกษาที่ตัวเองสอนนี่สิ เหนื่อย

ตอนนี้มันมีงานอบรม Grid admin ที่มีคนไม่ยอมทำ ทาง ม. ศิลปากรก็เลยต้องรับมา แต่ว่าคนที่รับมาก็ไม่ทำอะไร ตอนแรกคิดว่าจะให้ผมเป็นวิทยากรอย่างเดียว และหาคนมานั่งฟังอย่างเดียว แต่ว่าไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าวิทยากรต้องทำเองทุกอย่างเลยแฮะ ทั้งเรื่องจัดหาสถานที่ เรื่องหาอาหารว่าง เรื่อง ฯลฯ โดยทุกอย่างมารู้กันวันสุดท้าย

ไม่พอ คนที่ฝากให้ไปประชาสัมพันธ์ ก็ดันลืมซะอีก แต่ว่าก็ยังพอแก้ปัญหากันได้ ด้วยกันโทรตามๆ กันมาเรื่อยๆ สุดท้ายได้คนที่คิดว่าจะมาแน่ๆ หลายคนล่ะ ด้วยสัญญาปากเปล่า และคิดว่าตัวเลขน่าจะเป็นตามเป้าอย่างน้อยที่สุด

แต่ว่าทำไมกัน พวกที่สัญญาปากเปล่า ไม่โผล่หัวมาเลย ไม่มีการบอกเลยด้วยซ้ำไป ความรับผิดชอบต่อคำพูดตัวเองมันหายไปไหน? พวกที่น่าจะมาแน่ๆ และควรเป็นหน้าที่ส่วนหนึ่งด้วยซ้ำไป มันหายหัวไปไหนหมด?

ดีแต่ปากกันทั้้งนั้น

แบบนี้ผมจะช่วยทำไปทำไมวะ เหนื่อย และผมควรรับผิดชอบงานนี้ยังไงดีก็ไม่รู้เหมือนกัน มันแกลบมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ

รับปากไปแล้ว ทำได้แค่ไหนก็ต้องทำ ไม่ต้องมาอ้างโน่นอ้างนี่ให้มันเสียเวลาหรอก ว่าไม่ตื่น ว่านอนดึก ว่าโน่นนี่ โดยเฉพาะคนใน lab ผม เพราะว่าผมเองก็อยู่ seminar กับพวกคุณถึงตีหนึ่งกว่า กลับบ้านกว่าจะนอนก็ตีสามเหมือนกัน ผมยังมานั่งรอแต่เช้าได้ งานการอื่นๆ ผมก็เยอะแยะ

ความรับผิดชอบน่ะ มันมีกันบ้างไหม? มันหายไปไหน? หรือว่ามันไม่เคยมี?

คนกลุ่มที่ผมโกรธที่สุด คือ คนในองค์กรผมเอง คนที่ผมทำงานด้วยและคิดว่าน่าจะช่วยให้ผ่านงานนี้ไปได้ด้วยดี

เข็ดแล้วครับ และคงจะไม่คาดหวังอะไรกับพวกคุณอีก ขอบคุณมากที่ให้บทเรียน

และ … อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ผมไม่ให้อภัยครับ