ดาบสองคม คมหนึ่งมันคมเท่าไหร่ อีกคมมันมักจะคมเท่านั้น

แต่เรามักจะเห็นมันคมเดียว ณ เวลาหนึ่ง จนกระทั่งอีกคมหนึ่งมันไปฟาดอะไรซักอย่างของเราเท่านั้นแหละ ที่เราจะเห็นอีกคมหนึ่ง

เทคโนโลยีทุกอย่าง เป็นดาบสองคม
การพัฒนาการทุกอย่าง เป็นดาบสองคม

เข้าทำนอง ยิ่งรัก ก็ยิ่งทุกข์ เมื่อวันหนึ่งที่ความรักนั้นมันกลับมาเป็นดาบอีกคมหนึ่ง

คุณกำลังสัมผัสดาบสองคม ที่คมที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ

“อินเทอร์เน็ต”

อินเทอร์เน็ต ให้ Scale ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในแง่ของ Information Economy นั่นคือ ทุกคนแทบจะมี Economy of Scale เทียบเท่ากัน ขาดแต่เพียง Social Networking รองรับเท่านั้น

ดาบสองคมที่ว่านั่น ก็คือ ถ้าทุกคนอยู่ในฐานะของ “สื่อ” ได้แล้วล่ะก็ จะมีกี่คนเล่าที่มีจรรยาบรรณของสื่อ หรือว่าคำถามที่ดีกว่านั้น จะมีกี่คนเล่าที่ใช้มันไปในทางสร้างสรรค์

เราต้องมี Information Literacy ที่ดีขึ้น …..

นอกจากนั้น อินเทอร์เน็ต มันยังเป็นแหล่งเก็บข้อมูลชั้นดี ที่ไม่มีวันล่ม แทบไม่มีวันหาย

ข้อมูลหลายอย่าง ถ้ามันอยู่บนอินเทอร์เน็ตแล้ว มันแทบจะเป็นอดีตที่ไม่มีวันลบวันเลือน ….

เช่น เมื่อไม่กี่ปีก่อน ถ้ามีแฟน แล้วเลิกกัน อยากจะตัดขาดทิ้งทุกอย่าง มันคงจะทำได้ไม่ยาก ก็แค่เอาเผารูป เผาฟิล์ม เผาจดหมาย ก็เท่านั้นเอง ……

แต่ว่าทุกวันนี้ ถ้ามันอยู่บนอินเทอร์เน็ตเสียแล้ว Searchๆ ไป ค้นๆ ไป มันก็ยิ่งเจอไปเรื่อยๆ ทั้งข้อความที่เคยคุยกัน ซึ่งแสดงความสัมพันธุ์ที่เคยมี รวมทั้งภาพโน้นภาพนี้จากวันที่เคยมีกันและกัน และมันอาจจะดูดีกว่าปัจจุบันมากมาย วันดีคืนร้าย ภาพเหล่านั้นของวันที่เคยดี อาจจะกลับมาหลอกหลอนตัวเองหรือคนอื่น ในรูปแบบไหนก็ได้

อืมมม แล้วก็ .. บางคนก็เขียนแต่เรื่องดีๆ ของกันและกัน เรื่องเสียๆ หายๆ ไม่เคยเขียน บางคนกลับกัน เขียนแต่เรื่องเสียๆ หายๆ เรื่องดีๆ ไม่เขียน พอวันหนึ่งที่มันกลายสภาพเป็นเพียงหน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์ ข้อความทั้งดีและไม่ดี ก็คงส่งผลต่างกัน

ดาบสองคมชัดๆ

ชอบอะไรที่เป็นธรรมดา ชอบอะไรที่เป็นธรรมชาติ

ไม่ต้องเสริม ไม่ต้องปรุงแต่ง ไม่ต้องเพิ่ม ไม่ต้องดัด ไม่ต้องเฟค (fake)

ถึงจะทำงาน Artificial Intelligence ก็ยังมาสายการเลียนแบบ Natural Intelligences

ไปงานแสดงดอกไม้ใบหญ้าบางครั้ง ยังมีความรู้สึกมันสวยไม่ได้เสี้ยวของดอกไม้ริมทาง ที่ขึ้นกระจัดกระจาย

เดินในเมืองใหญ่ กับความอัศจรรย์ของสิ่งก่อสร้างทั้งหลายที่คนสร้างขึ้น แต่ทำไมไม่รู้สึกว่ามันอลังการกว่าต้นไม้ ก้อนหิน หน้าผา น้ำตก ฯลฯ

ไปเที่ยว ชอบไปที่ๆ คนไม่ไปกัน เอานิ้วจิ้มแผนที่ แล้วก็ไปเลย ไม่ต้องสนใจว่ามีอะไร ไม่ชอบที่ๆ จัดไว้ให้ดู
…. บางทีคนก็ถามเหมือนกันว่า มีอะไรให้ดูเหรอ … มีเยอะนะ อย่างน้อยก็วิถีชาวบ้าน ธรรมชาติของคนในท้องที่ ฯลฯ

ผมเป็นคนประหลาดหรือเปล่า?

ถ่ายรูปคน ก็ไม่ชอบพวกโพสให้ถ่าย ชอบอะไรที่เป็นธรรมชาติ ไม่ได้ตั้งใจให้ถูกถ่าย ไม่ได้จัดฉากให้ใครมอง …. สวยยังไงก็ไม่จริงใจเท่ากับหน้าเรียบๆ ยิ้มเล็กๆ ทำอะไรที่เป็นธรรมชาติหรอก

ก็ตอนที่เห็นครั้งแรก ที่ทำให้อยากถ่ายรูปหรือว่าเก็บภาพนั้นไว้ดูนานๆ ก่อนที่จะหายไปกับความทรงจำ …. มันใช่หน้าตาที่ปั้นแต่งขึ้นมาเสียที่ไหนกันล่ะ มันเป็นหน้าตาธรรมดาๆ ของคนธรรมดาๆ ที่พูดคุยธรรมดาๆ …. ไม่ใช่หรือ?

หรือว่าภาพวิวทิวทัศน์ก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าที่ถ่ายไม่สวยเสียที เพราะว่าตั้งใจเล็งมุมมากไปหรือเปล่า ตั้งใจจัดมันมากไปหรือเปล่า …. ไม่ใช่เพราะความเป็นธรรมชาติของมันหรอกหรือ ที่ทำให้เราอยากจะถ่ายมันเก็บไว้ในที่แรก

….. แล้วจะปรุงจะแต่ง ให้มันเกินงาน เกินความจำเป็น กันไปทำไมครับ

ธรรมชาติๆ ธรรมดาๆ นี่แหละครับ งดงามที่สุดแล้ว