ปัญหาจิตวิทยาที่ธรรมดาๆ มาก …. บางทีมันก็มีกำแพงที่มองไม่เห็น แต่ข้ามไม่ได้ อยู่ข้างหน้าเรา

บางทีแค่จะวิ่งไปหากำแพงนั้น ก็ยังมีความรู้สึกว่าวิ่งไปไม่ถึง ยิ่งวิ่ง เหมือนจะยิ่งห่าง ยิ่งไล่ตาม เหมือนจะยิ่งไม่ทัน

ไม่ต้องพูดเรื่องปีนหรอก

พอไปถึง จะมีแรงปีนหรือเปล่า …..

….. หรือว่าทั้งหมดนั้นมันเป็นภาพลวงตา หันหลังกลับมา มันจะไม่มีกำแพง เราแค่ต้องเดินไปอีกทางหนึ่ง เท่านั้นเองหรือเปล่า

หันหลังให้มันซะ เดินไปอีกทางซะ

แบบนี้เรียกว่า ขี้แพ้ หรือเปล่า

ชนมันซักตั้ง แต่ว่าจะชนยังไงล่ะ แค่เดินไป ยังไม่มีวันถึง …..

If I could save time in a bottle
The first thing that I’d like to do
Is to save every day
Till eternity passes away
Just to spend them with you

If I could make days last forever
If words could make wishes come true
I’d save every day like a treasure and then,
Again, I would spend them with you

(*) But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
I’ve looked around enough to know
That you’re the one I want to go
Through time with

If I had a box just for wishes
And dreams that had never come true
The box would be empty
Except for the memory
Of how they were answered by you

(*)

เป็นเพลงที่เศร้าที่สุดเพลงหนึ่งที่รู้จักครับ ยิ่งฟังยิ่งแปลยิ่งเศร้า เมื่อก่อนไม่คิดอะไรกับมันมากมายครับ แต่ว่ายิ่งแปลเท่าไหร่ และยิ่งผ่านชีวิตเท่าไหร่ เพลงนี้ยิ่งเศร้าขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย ที่ทำให้เมื่อมองกลับไปทั้งเพลงแล้วมันเศร้ามาก

คนๆ หนึ่งที่ผิดหวังตลอดกาล

ถ้ามีกล่องสักใบที่จะใส่ความฝันและความหวัง ที่ไม่เคยเป็นจริง แม้เวลาจะผ่านไปนิจนิรันดร์ (ถ้าใครเรียนแคลคูลัส ก็ take limit t เข้าสู่ infinity) กล่องนั้นคงจะว่างเปล่า เพราะว่าถ้ามีเวลามากเพียงพอ ทุกอย่างคงจะเป็นจริงขึ้นมาได้วันใดก็วันหนึ่ง … ยกเว้นไว้เพียงเรื่องเดียว ก็คือ ความฝันที่จะมีเธอคนนั้นในชีวิต ซึ่งนั่นทำให้ความฝันทุกอย่าง ไม่มีวันเป็นจริง นิจนิรันดร์

ปล. นิยายเรื่อง “เวลาในขวดแก้ว” เป็นเรื่องแรกที่อ่าน และอ่านจบ