กรุณาซ้อม presentation อย่างน้อยที่สุด “3″ ครั้งก่อนที่จะนำเสนอจริง มิอย่างนั้นผมคงจะไม่อนุญาตให้นำเสนอจริงได้ หรือว่าอาจจะต้องไปฆ่ากันเล่นในเวลานำเสนอจริง เพราะว่าผมจะถือว่าเป็นการซ้อมเช่นกัน (เช่น ถ้าคุณซ้อม 2 ครั้ง ผมจะนับวันนำเสนอจริงเป็นการซ้อมครั้งที่ 3)

นักศึกษาหลายคนบอกว่า “กลัวอาจารย์รวิทัตเวลาโมโห/โกรธ” แต่ว่ากลับชอบทำให้อาจารย์คนนั้นโมโห หรือไม่ก็ทำให้อาจารย์คนนั้นโกรธ … เพื่ออะไร? เพื่อที่จะสนองสมมติฐานตัวเองว่าอาจารย์ท่านนั้นดุ น่ากลัว? อย่างนั้นหรือ?

บอกให้มาซ้อม present ให้ฟัง บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอเวลาให้ทุกอย่างมันสายจนแก้ไม่ได้กันขนาดไหน รอจนกระทั่งอีกสองสามวันจะ present แล้ว ค่อยเอามาให้ดู ค่อยมาเอาซ้อม แบบนั้นน่ะเหรอ?

บอกให้หัดเขียนโปรแกรมบ้างนะ บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอให้มันถึงเวลาไฟลนก้น วันพรุ่งนี้จะต้องเริ่มทำโปรเจคจบ ถึงจะหัดเริ่มเขียน อย่างนั้นเหรอ?

จะทำโปรเจคจบกันยังไงคร้าบบบบบ เขียนโปรแกรมภาษาซีที่ไม่ต้องทำอะไร (โปรแกรมว่างๆ) ยังมีคนเริ่มต้นเขียนไม่ถูกเลย (คนที่เข้าเรียนวิชา SE ครั้งที่แล้วคงจะทราบว่าใคร ขอให้ทราบตัวเองไว้ด้วยก็แล้วกัน)

เฮ้อ

ผมพยายามไม่โมโหพวกคุณแล้วนะครับ และแล้วผมก็พบทางสว่างในการที่จะไม่โมโหพวกคุณ นั่นก็คือ ผมต้อง “ไม่สนใจ” พวกคุณ ปล่อยเลยตามเลย ใครอยากทำอะไรก็ทำ

หวังว่าพวกคุณคงจะพอใจ

 

ไปเจอมา เอามา note ไว้สำหรับตัวเองและเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกท่านที่สนใจ Haskell เป็นหนังสือที่ดีพอสมควรเลยทีเดียว ละเอียด ตัวอย่างเยอะ ค่อนข้างเป็นปัจจุบันมากๆ และมีประโยชน์กับ Real World จริงๆ (บ้างล่ะน่า) ไม่ใช่แบบหนังสือ Functional Programming ทั่วไปที่ยกว่า FP ดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ว่าไม่ค่อยจะมีตัวอย่าง Real World ที่มัน convincing เท่าไหร่เลย ยกแต่ประโยชน์ที่ … ขอโทษนะ ต้องบอกว่า “ถ้าไม่ได้เขียน FP เป็นอยู่แล้ว ก็คงจะไม่ซึ้งกับมันเท่าไหร่ ว่ามันเจ๋งแค่ไหน” มากกว่า

แปะลิงค์ก่อน

Real World Haskell (beta) by Bryan O’Sullivan, Don Stewart, and John Goerzen

Haskell เป็นภาษาโปรแกรมที่ผมชอบมากที่สุดภาษาหนึ่งเลยก็ว่าได้ นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งแรกในโลกที่สอนให้ผมรู้จักและเข้าใจความรู้สึกของคำว่า “รักแรกพบ” ด้วย

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า วันนั้นนั่งเขียนโปรแกรมอะไรซักอย่างอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัย Tsukuba (ไม่ได้เขียนอะไรใหญ่โตหรอก รู้สึกจะหัดเขียนพวก data structures เล่นอยู่) แล้วเพื่อนสนิทมากที่สุดคนหนึ่ง ชื่อ Nao Hirokawa (จริงๆ แล้วเป็นรุ่นพี่) ก็เดินเข้ามา แล้วก็ชวนคุยเล่นกันโน่นนี่ พอเห็นที่เราเขียนเล่นอยู่ ก็ถามว่า “เฮ้ ทำไมไม่ใช้ Haskell?” เราก็เลยถามว่า มันคืออะไรหว่า Hirokawa ก็เลยถามว่า รู้จัก Quick Sort มั้ย แหม ใครจะไม่รู้จัก เค้าก็เขียน Quick Sort เป็น Haskell ให้ดู พร้อมกับที่เราอ้าปากค้างตาโต (โดนแหก — จริงๆ แล้วรู้สึกว่า Quick Sort นี่เป็นตัวอย่างตลาดของ Haskell เลยนะ .. คงไม่มีใครไม่ยกตัวอย่างอันนี้มาแหกตาชาวบ้านเวลาโชว์ Haskell) แล้วก็เล่น List Comprehension ให้ดูอีกนิดๆ หน่อยๆ

นั่นแหละ รักแรกพบครั้งแรกในชีวิต