rawitat.com | Rawitat Pulam

ปรับ concept ใหม่น่ะครับ จาก “ถ่ายรูปแฟน แทนบันทึกการเดินทาง” ไปเป็น “กดชัตเตอร์ ตามใจ ไปเรื่อยเปื่อย” คราวนี้จะเป็น trip-centric มากขึ้น รวมถึงอัลบั้มเฉพาะกิจ ที่มีรูปเพิ่มไปเรื่อยๆ เช่น ภาพม้านั่งตามที่ต่างๆ เป็นต้น (อันนี้เก็บไว้เยอะพอควร) ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าจริงๆ ตัวเองเป็นคนชอบถ่ายรูปทั่วๆ ไป หรือว่าถ่าย street photography, life candid, life portrait มากกว่า portrait อยู่แล้ว แต่ว่า landscape หรือว่า architecture นี่ยังต้องหัดอีกเยอะครับ (ไอ้ที่บอกๆ มาก่อนอันนี้ก็ใช่ว่าเก่งหรอกนะ)

แก้แล้วก็ประเดิมใหม่ด้วยสองอัลบั้มจากการลองจับ D700 เป็นวันแรกในชีวิต

1. ลอง D700 ที่งานสัปดาห์วิทย์ มศก. (8/20/51)
2. ลอง D700 ที่วัดพระแก้ว (8/20/51)

ก็ฝากบ้านที่ซ่อมใหม่ ทาสีใหม่ด้วยก็แล้วกันครับ

In case you haven’t noticed, I closed this site for a few days. Now it is re-open with absolutely no change at all.

So if you wonder why I closed it then … Well, I thought I will change it a bit, however I thought I want to write a blog and found no time to change anything yet.

If nothing changed then nothing changes.

Update: I felt like changing the theme to be simpler, brighter, and blue tone. No photo of me this time though, until Gade give me a new one.

กรุณาซ้อม presentation อย่างน้อยที่สุด “3″ ครั้งก่อนที่จะนำเสนอจริง มิอย่างนั้นผมคงจะไม่อนุญาตให้นำเสนอจริงได้ หรือว่าอาจจะต้องไปฆ่ากันเล่นในเวลานำเสนอจริง เพราะว่าผมจะถือว่าเป็นการซ้อมเช่นกัน (เช่น ถ้าคุณซ้อม 2 ครั้ง ผมจะนับวันนำเสนอจริงเป็นการซ้อมครั้งที่ 3)

นักศึกษาหลายคนบอกว่า “กลัวอาจารย์รวิทัตเวลาโมโห/โกรธ” แต่ว่ากลับชอบทำให้อาจารย์คนนั้นโมโห หรือไม่ก็ทำให้อาจารย์คนนั้นโกรธ … เพื่ออะไร? เพื่อที่จะสนองสมมติฐานตัวเองว่าอาจารย์ท่านนั้นดุ น่ากลัว? อย่างนั้นหรือ?

บอกให้มาซ้อม present ให้ฟัง บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอเวลาให้ทุกอย่างมันสายจนแก้ไม่ได้กันขนาดไหน รอจนกระทั่งอีกสองสามวันจะ present แล้ว ค่อยเอามาให้ดู ค่อยมาเอาซ้อม แบบนั้นน่ะเหรอ?

บอกให้หัดเขียนโปรแกรมบ้างนะ บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอให้มันถึงเวลาไฟลนก้น วันพรุ่งนี้จะต้องเริ่มทำโปรเจคจบ ถึงจะหัดเริ่มเขียน อย่างนั้นเหรอ?

จะทำโปรเจคจบกันยังไงคร้าบบบบบ เขียนโปรแกรมภาษาซีที่ไม่ต้องทำอะไร (โปรแกรมว่างๆ) ยังมีคนเริ่มต้นเขียนไม่ถูกเลย (คนที่เข้าเรียนวิชา SE ครั้งที่แล้วคงจะทราบว่าใคร ขอให้ทราบตัวเองไว้ด้วยก็แล้วกัน)

เฮ้อ

ผมพยายามไม่โมโหพวกคุณแล้วนะครับ และแล้วผมก็พบทางสว่างในการที่จะไม่โมโหพวกคุณ นั่นก็คือ ผมต้อง “ไม่สนใจ” พวกคุณ ปล่อยเลยตามเลย ใครอยากทำอะไรก็ทำ

หวังว่าพวกคุณคงจะพอใจ

ไม่ได้อัพเดทบ้านนี้ซะนานเลย มัวแต่ไปอัพที่ Multiply กับ Twitter (แต่ว่าอันนั้นสู้ sugree ไม่ได้หรอก) ก็มันไม่มีเรื่องจะเขียนยาวๆ นี่นะ

เปิดเทอม ยุ่งวุ่นวายนิดหน่อย ตรงที่มีเด็กๆ มาถามเยอะแยะ ว่าทำไมผมไม่เปิดวิชา User Interface

อยากจะบอกน้องๆ ว่า นี่เป็นวิชาที่ผมชอบสอนที่สุด และคิดว่าตัวเองสอนได้สนุกที่สุดแล้ว (หมายถึงเทียบกับเฉพาะวิชาที่ตัวเองสอนนะ) และผม “อยากจะเปิดที่สุด” เหมือนกัน แต่อาจจะด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างทำให้เทอมนี้ภาควิชามีมติว่าไม่เปิด ซึ่งตัวผมเองไม่ได้มีปัญหาอะไรและรับมติ (เลยไปสอน Software Engineering แทน) ซึ่งวันนั้นที่ภาควิชาประชุมกันนั้น ผมไม่ได้เข้าประชุมเนื่องจากติดการประชุมใหญ่ของศูนย์บ่มเพาะธุรกิจ (University Business Incubator; UBI) ทุกมหาวิทยาลัยที่โรงแรม Rama Garden เลยไม่รู้ว่าวันนั้นประชุมกันยังไงบ้าง และตัวผมเองไม่มีโอกาสที่จะยืนยันที่จะเปิดวิชานี้ แต่อย่างไรก็ตาม มติคือมติครับ ผมไม่ขัดข้องแต่ประการใด

ที่เขียนนี่ ไม่ได้บ่นอะไรนะครับ กรุณาอย่าเข้าใจผิด แค่อยากจะขี้แจงให้้น้องๆ ที่ถามผมบ่อยๆ ว่าทำไมไม่เปิดทราบเท่านั้น ซึ่งผมก็เลยให้น้องๆ เหล่านั้นลองทำเรื่องถึงภาควิชา ถ้าอยากให้เปิดจริงก็ลองทำเรื่องดู ซึ่งอาจจะไม่ได้เปิดเทอมนี้ แต่ว่าอย่างน้อยก็เป็นน้ำหนักว่าเทอมหน้าให้เปิด ทำนองนั้น

รู้สึกว่าจะมีคนเข้าชื่อกันเยอะพอควร ก็หวังว่าสุดท้ายถ้าเทอมนี้ไม่ทัน เทอมหน้าก็ยังให้เปิดได้ก็แล้วกันนะครับ