rawitat.com | Rawitat Pulam

จาก ข้อความของ @sugree ใน twitter

my profession is coding. don’t hire me to be manager. it’s useless.

ทำให้นึกถึงคำพูดของอาจารย์ชูศักดิ์ วรพิทักษ์ประโยคนึงมากๆ เลย ว่า “บ้านเรา” ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการเติบโตในลักษณะทำนองนี้เท่าไหร่ (คือการเติบโตโดยใช้ technical skill เป็นไปได้ยาก) ถ้าอยากจะโตต้องขยับขยายไปเป็นผู้จัดการ หรือ Manager เท่านั้น ทำให้หลายๆ คนต้องกระเสือกกระสนอัพเกรดตัวเองไปเป็นระดับผู้จัดการ

และท่านก็ต่ออีกว่า

เราก็เอาโปรแกรมเมอร์ที่เก่งๆ (มักจะเป็นคนที่เก่งที่สุด) ไปโปรโมทเป็นผู้จัดการ ส่วนมากผลที่ได้ก็คือ เสียโปรแกรมเมอร์เก่งๆ ไปคนนึง แล้วก็ได้ผู้จัดการห่วยๆ มาคนนึงแทน

KID In Digital ก็เรียนรู้เรื่องนี้แบบ Hard-way ล่ะนะ แต่ตอนนี้น้ององ(คช) คนที่ลองทำงานเป็น Project manager อยู่ครึ่งปี ก็อยากจะกลับมาเขียน code แล้ว แต่ใครจะมาเป็น Project manager แทนล่ะ? เพราะว่าผมเองก็อยากจะกลับไปเขียน code เหมือนกัน……

จะว่าไป ผมก็ไม่ได้้เป็น Project manager ที่ดีเท่าไหร่หรอกนะ และไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นได้ดีด้วย ไม่ได้คิดว่าน้ององเป็นได้ดีเหมือนกัน เพียงแต่ว่าคนมันมีกันแค่นี้ ก็เลยต้องทดลองกันไปเรื่อยๆ ตราบใดก็ตามที่ยังทดลองกันได้อยู่

บางทีถ้าไม่ลองจับให้มีบทบาทบางอย่าง เราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเหมาะ/ไม่เหมาะกับอะไรบ้าง ก็ต้องให้โอกาสกันเรียนรู้บ้าง

อย่าไปคิดว่าทุกอย่างมันจะต้องถูกต้อง เหมาะสม ไร้ที่ติ ไร้ข้อผิดพลาด ตั้งแต่แรก ตั้งแต่ต้นเลย ป่วยการ

ฟังเพลงท่อนนี้แล้วเหมือนจะโดนตีหัวแรงๆ ด้วยตะลุมพุกขนาดใหญ่

Don’t you draw the queen of diamonds, boy
She’ll beat you is she’s able.
You know the queen of hearts is always your best bet.

บทเรียนราคาแพงเอาเรื่องเหมือนกัน

แต่ว่าระวังไว้หน่อยก็ดี บางที Heart น่ะ … ถ้ามันเป็น subclass ของ CardSuit มันก็อาจจะเปลี่ยนแปลงชนิดได้ในอนาคตอยู่ดีน่ะแหละ … จาก Heart เป็น Diamond

จบข่าว …….

Note for myself:

• Next time my developers say “X months” for developing any project, I will say “2X months” to the customers. So my developers will have time to talk to each other more and spending time developing relationship through playing games and doing all other activities with each other.
• Next time my developers say “X weeks”, I will say “X weeks + 2X days”. My developers love to think of weekend and holidays as ‘working days’ which is simply wrong and give no breathing window if anything goes wrong.
• I will train all the newcomers myself, like I once did to my current team of developers. Never again asking any of my developers doing it.
• I have to beg my developers to remember: The opposite of playing isn’t working. It’s depression.
• Never let any developer working alone again.
• Don’t promote my top developer to do management work. Myself included. Why? I still believe I’m one of the finest developer in my office, and if I’m doing project management work; my team looses one good developer and get one bad manager.
• Be more sensitive to small personal details. It ruins things.

Oh, NO! Not again!

If you don’t know what I’m talking about, google it. By the way, I’m ENTP.

ขอลบ entry ก่อนหน้านี้แบบ “จงใจ”

ลืมไปว่าปกติตัวเองไม่ใช่คนเขียนเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะ

ไม่รู้เป็นอะไร แต่ว่าวันนี้อยากฟังเพลงนี้มากกว่าปกติ……. เป็นเพลงเก่าของวง バンバン ที่ออกมาตั้งแต่ปี 1975 ครับ

いつか君と行った映画がまた来る
授業を抜け出して二人出かけた
悲しい場面では涙ぐんでた
素直な横顔が今も恋しい
雨に破れかけた街角のポスターに
過ぎ去った昔が鮮やかによみがえる
君も見るだろうか「いちご白書」を
二人だけのメモリ　どこかでもう一度
僕はぶしょう髭と髪をのばして
学生集会へも時々出かけた
就職が決まって髪を切ってきた時
もう若くないさと君に言い訳したね
君も見るだろうか「いちご白書」を
二人だけのメモリ　どこかでもう一度

ประมาณว่า “ความหลังครั้งหนึ่ง” ที่มันน่าจะตายไปแล้ว ถูกฝังไว้ในความทรงจำ แต่ด้วยเหตุการณ์บางอย่าง (ในเพลงนี้คือ “หนังเก่าที่เคยดูด้วยกัน” เอากลับมาฉายใหม่ และบังเอิญได้ดู) ที่มันถูกเรียกให้ฟื้นคืนมามีชีวิตอีกครั้งอย่างชัดเจนทุกฉากทุกขั้นทุกตอน และเธอคนนั้นจะได้ดูหนังเรื่องนั้นด้วยเหมือนกันหรือเปล่า……

อุบัติเหตุรถยนต์อีกล่ะ คราวนี้โดนรถทัวร์ปาดหน้า เบรกไม่ทัน ไฟหน้าขวาแตก กันชนหน้าขวาฉีก บังโคลนหน้าขวาครูดจนบุบเข้าไปพอควร (เปิดประตูลำบากมาก) กระจกมองหลังขวาหัก

เฮ้อ ดีนะไม่มีใครเป็นอะไรเลย (แต่ว่าเสียงานเสียการนิดหน่อย … กำลังจะไปประชุม)

ตอนนี้เลยต้องเอา CR-V รุ่นเก่าของน้องสาวมาใช้แก้ขัดไปก่อน หวังว่าจะซ่อมเสร็จเร็วๆ นะ

เคยใช้หูฟัง Bluetooth ของ Sony Ericsson มาสองรุ่น ตัวแรกเป็นรุ่นที่เกี่ยวหู ตัวล่าสุดก็รุ่นที่เป็น in-ear จริงๆ ตัวแรกที่ใช้ก็ค่อนข้างจะ OK นะ (เพราะว่าใช้นานจนชิน) แต่ว่า background noise มันเยอะไปหน่อย เรียกว่าเก็บเสียงรบกวนในการสนทนาไม่ค่อยดีเลย (ซึ่งทำให้คุยกันไม่รู้เรื่องในกรณีที่เราขับรถอยู่แล้วเสียงเครื่องมันดัง) ส่วนตัวหลังนี่ ไม่ไหว ยังไงๆ ผมก็ไม่ชินกับพวก in-ear แฮะ (หูฟัง in-ear มีอยู่สองตัวก็ไม่ค่อยได้ใช้ รับมันไม่ค่อยได้)

ก็เลยลองหักดิบ ซื้อสิ่งที่น่าจะเป็นของเล่นราคาแพงมาเล่นอีกชิ้นหนึ่ง (ซึ่งจริงๆ ซื้อก่อนที่จะเปลี่ยนไปใช้ D300 นะ แต่ว่าเพิ่งจะเอามาเขียน) นั่นก็คือ Apple iPhone Bluetooth Headset ซึ่งแน่นอนว่ายังไม่มีในบ้านเรา มีแต่ของหิ้วเข้ามา ซึ่งราคามันก็จะแพงเวอร์กว่าที่ขายในต่างประเทศแน่นอน ซึ่งอันนี้เป็นเรื่องที่ต้องทำใจ(ว่ะ)

แต่ว่ามันก็เป็นหูฟังที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยใช้มาน่ะแหละ ตั้งแต่ดีไซน์ที่มันไม่รกหูรกตา เรียบ และไม่เรียกร้อง คือ ทั้งคนที่ใส่มันและคนทั่วไป ไม่ต้องไปสนใจมันมากเลย มันไม่เรียกร้องสายตา ไม่เรียกร้องความรู้สึก ไม่เรียกร้องอะไรทั้งสิ้น บางครั้งผมใส่มันอยู่ยังคิดอยู่เลยว่า เอ๊ะ เราใส่มันอยู่หรือเปล่า หรือว่าหล่นหายไปไหนแล้ว แล้วก็ต้องเอามือเอื้อมไปจับที่หูดูว่ายังอยู่หรือเปล่าทุกที

เรียกว่า การดีไซน์ได้ถูกออกแบบมาให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราให้เนียนที่สุด put-on-and-forget มากกว่าจะดีไซน์ให้กลายเป็นจุดที่เราต้องสนใจหรือกังวลมากขึ้นกับชีวิต

ขนาดของหูฟังก็พอเหมาะกับหูผมเกือบพอดีนะ พอใส่ฟองน้ำเข้าไปแล้วก็คับนิดๆ แต่ว่าพอถอดออกมาแล้วพอดีเลย แต่ว่าก็นั่นแหละ แต่ว่าก็ใส่ไปน่ะแหละ รู้สึกแน่นดี ให้ความมั่นใจกว่าว่ายังไงๆ มันก็ไม่หลุดออกมาหรอก (อีกอย่าง ขนาดใส่ไปแล้วนะ บางทียังไม่รู้สึกว่ามีมันอยู่เลย)

คุณภาพเสียงถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีเอาเรื่อง

การเชื่อมต่อกับ iPhone ทำได้ง่าย ไม่ต้องมา pair ด้วยการกดรหัสใดๆ ทั้งสิ้น แค่ชาร์จไฟคู่กับ iPhone ที่เราต้องการ pair ก็เป็นที่เรียบร้อย (ในกล่องจะมีแท่นชาร์จมาให้ และจะมีสายชาร์จ USB มาให้อีกเส้นด้วย)

ข้อเสียเท่าที่นึกออกตอนนี้ก็คือ มันมีให้เลือกสีเดียว คือสีดำ ถ้าอยากจะได้สีอื่นก็หมดสิทธิ์ (แต่ว่าผมชอบสีดำอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ถือเป็นข้อเสียสำหรับผม) แล้วก็อีกอย่างก็คือ แบตฯ หมดเร็วไปหน่อย (ถ้าเทียบกับของ Sony) ผมมีความรู้สึกว่าแบตฯ มันไปเร็วมากพอควร

อ้อ ข้อดีอีกข้อก็คือ UI ของมันที่ถือว่า killer มาก นอกจากจะเรื่องการ pair ที่โคตรจะ no-brainer แล้วก็ยังบอกปริมาณแบตฯ ที่เหลือบนโทรศัพท์ (คู่กับตัวบอกปริมาณแบตฯ ของ iPhone เอง) ซึ่งสำหรับ Bluetooth headset ตัวอื่นๆ เท่าที่รู้จักนั้นจะไม่มีวิธีการบอกปริมาณแบตฯ ที่เหลืออยู่อย่างง่ายๆ ให้เราพอจะรู้ได้เลย มารู้ตัวอีกที อ้าว แบตฯ หมดแล้ว แล้วตอนชาร์จไฟ ก็จะขึ้นปริมาณแบตฯ ควบคู่ไปกับแบตฯ ของ iPhone เองด้วยเช่นกัน

มันน่าเอาไปสอนการออกแบบ product กับการออกแบบ user interface และ usability design จริงๆ ให้ตายเถอะ

ปล. สุดท้ายนะ ผมลืมหูฟังน้อยลง เพราะว่าถอดมันออกมาด้วยความรำคาญน้อยลง

หลังจากที่อยู่ด้วยกันมาร่วมสองปี ก็คงต้องถึงเวลาอำลากันแล้วสินะ D70 และเลนส์ 18-70mm ตัวเก่ง (ที่รับช่วงต่อมาจากคุณวีร์ หรือ Vman ในเว็บนี้ มาอีกที)

ขอบคุณที่ให้ผมได้เรียนรู้เรื่องการถ่ายรูป ขอบคุณที่สอนอะไรหลายๆ อย่างให้ ถ้าไม่มีนาย วันนี้ก็คงยังใช้กล้องคอมแพคไปเรื่อยๆ และถ้าใช้กล้องรุ่นใหม่ๆ (อย่าง D80, D300) เลย ก็คงไม่ได้เรียนรู้อะไรขนาดนี้

ว่ากันตามเว็บบอร์ดหลายที่ ว่าตั้ง D70 เป็น ไปใช้กล้องตัวไหนถ่ายก็สวยทั้งนั้น ไม่ใช่อะไรที่ผมได้ยินมาเกินเลยแม้แต่อย่างเดียว ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะมากมาย ที่คิดว่าถ้าเริ่มด้วย D80 เลยคงจะได้เรียนรู้น้อยกว่านี้เยอะมากๆ จริงๆ

หวังว่าคงจะมีความสุขกับเพื่อน (เจ้าของ) ใหม่นะ และหวังว่าคงจะสอนเพื่อนใหม่ให้เรียนรู้เรื่องการถ่ายรูปทั้งหลายแหล่ ได้อย่างที่เคยสอนผม (แต่ว่าเจ้าเพื่อนใหม่ของนายคงต้องหาแรงบันดาลใจและนางแบบส่วนตัวก่อนหรือเปล่าหว่า?)

ประมวลรูปใน rawitat.multiply.com ที่ใช้ D70 + Nikkor AF-S 18-70mm F3.5-4.5G ED-IF Kit lens

1. น้องเกดที่พระราชวังสนามจันทร์ (3/25/51)
2. น้องเกดที่รอบสระแก้ว ม.ศิลปากร (3/27/51)
3. น้องเกดที่ลุมพินีเพลส สะพานควาย (3/28/51)
4. ญี่ปุ่น #1: Osaka, Nara, Kyoto (4/3/51)
5. ญี่ปุ่น #2: To Mt. Fuji (4/4/51)
6. ญี่ปุ่น #3: เล่นหิมะที่ Mt. Fuji (4/4/51)
7. ญี่ปุ่น #4: Mt. Fuji ตอนเช้า/เย็น (4/4-5/51)
8. ญี่ปุ่น #5: Owakudani, Hakone (4/5/51)
9. ญี่ปุ่น #6: ทะเลสาบที่ Hakone (4/5/51)
10. น้องกิ๊ฟ ระหว่างทริปที่ญี่ปุ่น (4/3-5/51)
11. น้องเกดที่เกาะลอย, บ้านฉาง, วังมหาราช (4/7/51)

จริงๆ ยังมีอีกหลายอัลบั้มที่ไม่ได้อยู่ในระบบออนไลน์ไหนๆ ทั้งสิ้น (เช่นวันสงกรานต์ งานพืชสวนโลก สุโขทัย อัมพวา ถ่ายเล่นทั่วไปในมหาวิทยาลัย ปางมะผ้า แม่ฮ่องสอน งานรับปริญญา มศก. หัวหิน ฯลฯ) และไม่คิดจะเอาขึ้นด้วย

Goodbye, my D70.

อืมม มานั่ง List เล่นๆ ดูดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง ..​ เพราะว่าตอนนี้คิดว่ามีที่อยากจะมีครบแล้ว มานั่งดู เยอะเหมือนกันนี่หว่า

กล้อง:

1. Nikon D300
2. Nikon D80 (ตอนนี้ให้แฟนใช้เป็นหลักครับ น้องเค้าหัดถ่ายรูปอยู่)
3. Canon IXUS 850 IS (วางไว้ในรถ หรือว่าใช้เวลาขี้เกียจแบก DSLR)

แฟลช:

1. Nikon SB-800 Speedlight

Prime Lens: (พักหลังๆ เล่นพวกนี้มากกว่าพวกซูม ดีกว่าเยอะ)

1. Nikkor AF 20mm F2.8 D (เอาไว้ถ่ายเก็บบรรยากาศ กับรูปคู่)
2. Nikkor AF 35mm F2 D (เพิ่งได้มา ชอบมาก คม หวาน ถ่ายง่าย ใช้สนุก)
3. Nikkor AF 50mm F1.8 D (ว่าจะขาย … ไปๆ มาๆ ไม่ค่อยได้ใช้)
4. Nikkor AF 85mm F1.8 D (สวย หวานดี แต่อีกสองเดือนจะขาย สมทบทุนเล่น F1.4)
5. Nikkor AF 105mm F2 D DC (หามานาน สุดยอดเลย แต่คุมยากหน่อย)

Zoom Lens:

1. Nikkor AF-S DX 18-135 F3.5-5.6 (มากับ D80 ไม่ชอบที่สุดที่มี ใช้แค่ตอนลอง D80 เก็บเข้าลัง)
2. Tamron 17-50mm F2.8 Di-II LD (ติดหน้ากล้องวันสิ้นคิด พกเลนส์ได้ตัวเดียว อะไรแบบนั้น)
3. Sigma 70-300mm F4-5.6 APO DG Macro (คุ้มมาก แต่เสียดายไม่มี OS กับ HSM)
4. Sigma 10-20mm F4-5.6 DC HSM EX (ยังใช้ไม่คุ้มเท่าไหร่ ยังเรียนรู้ Perspective มันอยู่)
5. Sigma 50-150 F2.8 APO EX DC HSM (ไปๆ มาๆ ชอบตัวนี้ที่สุดใน Zoom ทั้งหมด เพราะส่วนมากชอบระยะประมาณนี้อยู่แล้ว คม สวย ใช้ได้)

Macro Lens: (ตอนนี้กำลังเริ่มหัดถ่าย — คงต้องซื้อขาตั้งซะที ไม่ไหว)

1. Sigma 70mm F2.8 EX DG (ดีนะ AF ได้ใกล้มาก แต่ช้าหน่อย)
2. Nikkor AF-S 105mm F2.8G IF ED VR Micro (ตอนแรกจะไม่เอาล่ะ แต่ว่าตัวนี้ได้มาถูกมากจนแทบอยากกรี๊ด…)

ทุกอย่างเริ่มต้นกับ “อยากจะถ่ายรูปแฟนให้สวยกว่าคนอื่น” (หมายถึง กว่าที่คนอื่นเคยถ่ายน้องเค้ามา) จนกลายมาเป็นสิ่งเสพย์ติด (หมายถึงเสพย์ติดการถ่ายรูป แต่ยังถ่ายรูปแฟนมากกว่ารูปอื่นๆ มาก — มีคน/วัตถุ/สถานที่/แนวทาง 20% เท่านั้น ที่อยู่ในรูป 80% ของเรา .. กฏ 20/80 มันใช้ได้แทบจะเสมอ)

ต้องขอบคุณน้องเกดมากๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมเรียนรู้เรื่องการถ่ายรูป เรื่องเลนส์ และเรื่องกล้อง จริงๆ จังๆ เสียที หลังจากอยากจะถ่ายมานานแล้ว

ไม่ลงทุนสูงไปหน่อยเหรอ? บอกตามตรงครับว่า “สูงมาก” มากๆ เลย และทำเอาเงินที่เก็บๆ ไว้นานร่อยหรอลงไปเยอะมาก แต่ทุกครั้งที่ถ่ายรูปเกดออกมาสวย เจ้าตัวชอบ มีความสุข การลงทุนทุกอย่างมันคืนทุนแบบไม่รู้จะว่ายังไงดี

รอยยิ้มเพียงเล็กน้อยของเค้า ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม มันประมาณค่าออกมาเป็นเงินเป็นทองไม่ได้

อีกอย่าง ของพวกนี้เก็บดีๆ ก็ใช้งานได้นาน ใช้งานได้หลากหลาย ไม่ใช่หรือ ผมว่าสิ่งทีมีค่าที่สุดในชีวิตเราคือ ความทรงจำ และก็คงจะมีเพียงไม่กี่อย่างที่ช่วยเราเก็บความทรงจำเอาไว้ ภาพถ่ายคือหนึ่งในนั้น

ปล. ผมเดาว่าคุณวีร์กับพี่ต้นจะต้องแวะมาแซวใน comment ของ entry นี้แน่นอน (ฮาฮา)