rawitat.com | Rawitat Pulam

ปี 2009 เป็นปีที่ผมอัพเดท weblog ส่วนตัวน้อยที่สุด ตั้งแต่เริ่มเขียน blog มาที่ blogspot, exteen, เว็บไซต์ที่ภาควิชา ก่อนจะย้ายมาที่นี่ .. นั่นคือ แทบไม่ได้อัพเดทเลย และหายไปทีละหลายๆ เดือน ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากการเริ่มเล่น social network ต่างๆ มากขึ้น อะไรหลายๆ อย่าง แทนที่มาเขียนในนี้ ก็ไปเขียนใน twitter (@rawitat) ซะเป็นส่วนมาก

แต่ด้วยเหตุผลส่วนตัวหลายๆ อย่าง ทำให้ผมเลิกเล่น twitter พร้อมกับ instant messaging ทุกอย่าง ซึ่งนั่นแปลว่า ต่อจากนี้ผมอาจจะกลับมาเขียน blog มากขึ้นมั้ง

เช่น ตอนที่ผมเล่น twitter นั้น แทนที่จะมาเขียนรีวิวหนังที่ดูไปในนี้ ผมก็ไปบ่นๆ สามสี่ข้อความใน twitter ผมก็มีความรู้สึกว่า พอแล้ว นั่นทำให้ผมเป็นคนละเอียดน้อยลง ฉาบฉวยมากขึ้น กับการเขียนรีวิวอะไรต่างๆ

ซึ่งเรื่องอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหนังสือ โปรแกรม ภาษาโปรแกรม ไลบรารี่ ของเล่นต่างๆ ก็เข้าประเด็นเดียวกันทั้งนั้นเลย … อ่อ รวมถึงเรื่องกล้องเรื่องเลนส์ด้วย

ผมเคยคิดจะทำ blog เฉพาะทางมากขึ้น นอกจากที่ Thai Mac Geeks ซึ่งตัวหนึ่งก็ทำเกือบเสร็จแล้ว ทดสอบแล้ว เหลือแต่ปรับนิดปรับหน่อยเท่านั้น แต่ว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ทำ และจากประสบการณ์ที่ทำ Thai Mac Geeks ก็พบว่า การผลักดัน community เฉพาะทางนั้น ไม่ง่าย โดยเฉพาะเมื่อไม่มีกิจกรรมอะไรอย่างต่อเนื่อง

ผมก็ยังคิดว่าจะทำ blog เฉพาะทาง แต่ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้

ดังนั้นก็เลยมาถึงทิศทางของ blog นี้ในปี 2010

• จะกลับมาเขียนให้บ่อยขึ้น จริงๆ ก็สัญญาแบบนี้ทุกปีน่ะแหละ แต่ปีนี้คงจะทำได้น่ะแหละ เพราะว่าเลิกเล่น social network (อาจจะนอกจาก multiply ทั้ง แต่อาจขยับไปเล่น flickr แทน) แต่หลายอย่างอาจจะไม่ละเอียดเท่าเดิม เพราะว่าติดนิสัยเขียนทวิตเตอร์พอสมควร
• เนื้อหาคงแบ่งเป็นไม่กี่ประเภท เรื่องถ่ายรูป อุปกรณ์ถ่ายรูป คงเป็นหลัก จนกระทั่งตัดสินใจกลับมาทำวันละรูป และคนเล่นกล้อง ต่ออีกครั้ง ส่วนเรื่อง Mac คงเขียนลง Thai Mac Geeks เรื่องการพัฒนาโปรแกรมคงไม่ค่อยมี เพราะไม่ค่อยได้เขียนเอง เรื่องอื่นๆ คงมีบ้าง
• อยากจะทำ Photo Blog มากมาย ดังนั้น blog นี้จะกลายเป็น Photo Blog ส่วนตัวของผมครับ ซึ่งจะพยายามโพสท์ให้ได้สัปดาห์ละรูป

ถึงจะยังไม่สิ้นปี … แต่ว่าก็คิด wish list สำหรับปีหน้าไว้หน่อยนึง นี่ไม่ใช่การตั้งเป้าหมายของตัวเองนะ แต่เป็นสิ่งที่อยากได้ อยากให้เกิดขึ้น หรืออยากให้มี ไม่ใช่อุดมคติ ไม่ใช่หวังลมๆ แล้งๆ (เช่น อยากให้โลกสงบสุข อยากให้ทุกคนรักกัน อยากให้ตัวเองสุขภาพดี อยากให้ น.ศ. ตั้งใจเรียน ฯลฯ) เรียกว่า เป็น wish list ในฐานะ “ผู้บริโภค” ละกัน

ที่บอกว่า ปีหน้า เพราะว่าปีนี้ ให้ตายยังไงๆ ก็คงไม่เกิดขึ้น หรือเกิดแต่คงไม่ทันแน่ๆ

• Nikon ขอร้องเถอะนะ ช่วยออก 28/1.4, 35/1.4, 135/1.8 VR (เรียงลำดับความอยากได้) มาหน่อยเถอะ รอเลนส์ Wide ไวแสงมานานแล้ว (อ่อ ตัวสุดท้ายไม่ Wide แต่อยากได้มากๆ)!
• Apple ขอร้องเถอะนะ ข่วยทำให้ Magic Mouse มันใช้งาน Middle Button แบบ official ได้หน่อยเถอะ รับไม่ได้อย่างรุนแรง
• Sigma ขอร้องเถอะนะ ช่วยทำ DP ให้มันใช้งานได้หน่อย และอยากได้เลนส์สัก 35/2 อ่ะ (แต่ว่าถ้ายากไป 50/2 ก็ยังดี … 41/2.8 มัน focal length ประหลาดๆ) ถ้าอันนี้ยาก ก็อันถัดไป ..ง
• Ricoh ขอร้องเถอะนะ ช่วยเพิ่มขนาด sensor ให้กับ GR-DIII หน่อย ทุกอย่างโดนใจหมดเลย แต่ว่า sensor มันเล็กไปอ่ะ (แต่ว่าถ้ามันใหญ่ขึ้น ก็แลกกับขนาดที่จะใหญ่ขึ้นอ่ะนะ ….) จริงๆ ทำเป็น module 28/2 ที่มี sensor ใหญ่หน่อยนึง (ไม่ต้องถึงกับ APS-C หรือ 4/3 หรอก) สำหรับ GXR ก็ได้
• Leica ขอร้องเถอะนะ ลดราคา M9 ลงมาหน่อยเถอะ ได้โปรด! (อยากได้มากๆ แต่ไม่มีตังค์พออ่ะ เพราะว่าคิดว่าจะต้องหาเลนส์ ASPH สักตัวด้วย)
• ไม่รู้เป็นไรนะ แต่อยากได้ 25/1.4 บน m4/3 มากๆ เลย (17/2.8, 20/1.7 เอาจริงๆ มันยังไม่โดนอ่ะ … แต่ว่าเลนส์คงจะตัวใหญ่หน่อยแฮะ ไม่เป็นไรมั้ง ขนาด 50/1.4 ของ Sigma ยังคิดว่าตัวมันเป็น 85mm ได้เลย) หรือว่าสุดท้ายต้องหา 24/1.4 แล้วใช้ converter เอา? … ไอ้ option นี้ก็ดันมีแต่ Summilux ซะด้วยสิ แพงโคตร
• ผู้ผลิตกล้องทั้งหลาย ขอร้องเถอะ จบ MegaPixels War ซะที (แต่ว่าสงครามนี้ก็เหมือนจะจบลงไปเรียบร้อยแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ในตลาด compact และไม่มีผู้ชนะซะด้วย มีแต่ผู้แพ้) แต่กันมาเพิ่มขนาด sensor แทน หรือไม่ก็เน้นเรื่อง lens หรือ innovation ใหม่ๆ ที่เป็น innovation เกี่ยวกับ “การถ่ายรูป” แทน (ไอ้พวกฟีเจอร์ที่มันเป็นเรื่องบ้าเทคโนโลยี ไม่ต้องมากนักก็ได้ มากจนน่าเบื่อ)
• Canon ขอร้องเถอะ ช่วยลงมาเล่นเกม compact sensor ใหญ่กับเค้าซะที (Nikon มี patent เรื่องนี้หลุดมาเรื่อยๆ แต่ว่ารู้สึกว่า sensor จะเล็กกว่าชาวบ้าน — เล็กที่สุดในบรรดา compact sensor ใหญ่ทั้งหมด)
• Apple ขอร้องเถอะนะ … ช่วยทำ MacBook Pro แบบจอขอบดำ และ Matte ทีเถอะ (ชอบจอขอบดำ .. แต่ว่าชอบ Matte ซึ่งตอนนี้อยากจะได้ Matte ก็ต้องเป็นขอบเทา — เอาแบบ official นะ)
• ใช่ … Apple ขอร้องอีกแล้ว ทำอะไรก็ได้ ที่มันอ่านหนังสือง่ายๆ หน่อย จะเป็น Tablet, Big iPhone หรือว่าอะไรก็แล้วแต่ ออกมาด้วยจะเป็นพระคุณอย่างสูง จะต่อคิวซื้อคนแรกเลย

เห็นว่าเป็น Wish list แบบ Consumer ชัดๆ แต่ว่าออกมาหมด ก็ใช่ว่าจะซื้อหมดหรอกนะ ไม่ไหวหรอก แค่ “มันคงสนุกดี” สำหรับหลายๆ กรณี ก็แค่นั้นแหละ

หลังจากอยากจะทำ Photo Blog มานาน … แต่ว่าไอ้โปรเจคที่คิดๆ ไว้หลายตัว ก็แป้กๆ จะเป็นส่วนมาก จากหลายปัจจัย (เช่น ไม่ว่างทำ และผู้ช่วยทำก็ยังไม่ว่าง งานเข้ากันวุ่นวาย) ก็เลยคิดว่า งั้นเฉพาะส่วนตัวเอง ก็มาทำที่นี่เลยก็แล้วกัน เพราะว่าไหนๆ ก็ไม่มีที่ไปแล้ว

อืมมมม ต่อไปคงพยายาม post รูปที่ถ่ายๆ ไปจากวันเวลาต่างๆ ลงที่นี่บ้าง จะพยายามให้ได้ “วันละรูป” จาก concept เดิมที่เคยคิดจะทำเว็บๆ หนึ่งเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว

แต่ว่าคงจะไม่เริ่มพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้หรอกนะ รอหารือกับทีมงานก่อน ว่าจะทำโปรเจค “วันละรูป” ได้มั้ย ถ้าได้ จะรอไปเขียนที่นั่นเลย

ไม่ได้เขียน Blog มานาน และคิดว่าคงไม่ได้เขียนอีกนาน ไหนๆ เขียนแล้ว ก็ขอเขียน Year in Review ของตัวเองหน่อยก็แล้วกัน แบบไม่เรียงลำดับนะ คิดอะไรออกก็เขียน และจะให้เวลาตัวเองในการเขียน Blog นี้แค่ 20 นาที เป็นอย่างมาก

• ปรับตัวเข้ากับการบริหารงานแบบราชการๆ ได้มากขึ้น (แปลว่า ปลงตกมากขึ้น) การปรับแนวคิดให้เป็นแบบ Project-based มากกว่า Function-based หรือ Department-based คงเป็นได้แค่แนวคิด เพราะอย่างไรก็ตาม คนยังคิดแยกฝักแยกฝ่าย มากกว่าการช่วยกันทำงาน
• งานองค์กร หลายอย่างคิด เริ่ม แต่ไม่เดินหน้า เพราะติดปัจจัยหลายอย่างที่คงไม่เหมาะที่จะเขียนลง Blog และเป็นปัจจัยนอกการควบคุม แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะ ความคิดที่ไม่เป็น Project-based หรือ Project-oriented ที่พูดเมื่อกี้น่ะแหละ
• งานหลายอย่าง ที่เราเคยวาง priority ไว้ลำดับแรกๆ พอทำไปทำมา และหารือไปมากับหลายๆ ฝ่าย (ภายนอกองค์กร) กลับกลายเป็นว่า มีอย่างอื่นที่สำคัญกว่า และผมเห็นด้วย ว่าสำคัญกว่าจริงๆ แต่ตอนแรกเรายังมองไม่เห็นงานพวกนี้มากพอ เข้าใจมันดีพอ ไปๆ มาๆ ก็เลยกลายเป็นว่าต้องจัดลำดับความสำคัญของงานใหม่ งานบางตัวที่เริ่มไว้ ก็ต้องถูกลดความสำคัญลงไป
• ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร จะทำงาน 10 ตัวพร้อมกัน โดยทุกตัวเป็น Top-priority ไม่ได้หรอกครับ ยังไงๆ ก็ต้องตัดให้มันเหลือแค่ 2 ตัว และตัวนึงเป็น A-Must และอีกตัวเป็น Nice-to-have ถึงจะทำงานได้ ถ้าทุกตัว Top-priority หมด แบบนี้ยังไงก็ทำงานไม่ได้ครับ
• สุดท้ายก็ต้องเรียนรู้ที่จะพบกันระหว่างทางครับ และผมเองก็กำลังหาจุดที่อยู่ “ระหว่างทาง” นั้นอยู่ ว่าเรื่องไหน จุดไหนถึงจะเหมาะสม ซึ่งก็คงไม่มีจุดตายตัว จุดที่เหมาะสมที่สุด ฯลฯ อะไรทำนองนั้นแน่นอน
• แต่คนในองค์กรหลายคนดีครับ ทำให้ยังมีใจทำงานให้มหาวิทยาลัยอยู่ได้ (ย้ำนะครับ ทำงานให้มหาวิทยาลัย)
• เป็นปีที่ซวยพอสมควร มีเรื่อง Drama เกิดขึ้นเยอะหน่อย ไหนเลยจะโดนทุบรถ และอื่นๆ อีกพอควร จะสิ้นปีอยู่แล้ว ก็ยังไม่จบเรื่องจบราว
• ถ่ายรูปน้อยลงมากๆ ในช่วงครึ่งปีหลัง พอคอมพิวเตอร์หายไป รูปที่ชอบๆ ที่คิดว่าถ่ายได้ดีๆ สวยๆ มันหายไปหมดเลย (เพราะว่าไม่ได้ Backup รูปไว้) เลยหมดกำลังใจไปพักนึง และก็ไม่สามารถหาเวลาถ่ายรูปได้เหมือนเดิม (และไม่ค่อยกล้าพกกล้องไว้ในรถ “เผื่อมีโอกาสถ่าย” เหมือนเดิม)
• แต่ก็ยังดี ที่งานที่ทำเล่นๆ ขำๆ เกิดพอจะได้เรื่องได้ราว ถ้าใครยังไม่ทราบ รบกวนดูที่ i sure, i cheer, i hear, i am petdo!
• จากข้อเมื่อกี้ ขอบคุณน้องๆ ทีมงาน Urchin Image นะ ที่ทำให้โลกมันน่าอยู่ขึ้นบ้าง สำหรับพี่ ไว้หมดวาระ หมดเวรหมดกรรมในปัจจุบันเมื่อไหร่ พี่จะไปช่วยงานที่บริษัทเต็มตัวนะ หวังว่าคงจะอยู่กันถึงวันนั้น
• ปลงตกมากขึ้นกับนักศึกษา การศึกษา และการเรียนการสอน
• แต่อย่างน้อยๆ งานหลายๆ อย่างที่เคยคิดว่าจะเริ่มทำ ก็ได้เริ่มทำแล้ว และก็ทำเรื่อยๆ น่ะแหละ ไม่ได้คิดว่าจะเสร็จเมืิ่อไหร่ ตอนนี้ก็มีหนังสือ Rails ที่สุดท้ายก็คงปล่อยฟรี ไม่เขียนขาย เพราะว่าตัวเองก็อ่านโน่นนี่ฟรีๆ บนเน็ตมาเยอะ ไม่ได้กะจะรวยอะไรกับเรื่องนี้อยู่แล้ว และไม่ชอบ ไม่ถนัด กับการเขียนอะไรแบบเป็นทางการมากเกินไป
• อ่อ iPhone Developer Camp ที่กรุงเทพ ก็ยังไม่ได้ทำสักที หวังว่าคงจะได้ทำบ้าง หลังปีใหม่ เพราะว่าอยากจะให้มันต่างจาก iPhone Training ที่ไปทำที่ Software Park ภูเก็ตบ้าง
• มีไอเดียทำ iPhone App เยอะแยะเลย แต่ไม่ทำ ไม่่ใช่ไม่มีเวลา แต่เพราะเครียดจากเรื่องอื่น และหมดแรงจะไปลงกับมัน ตอนนี้อยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อตอนปี 2001-2004 มากๆ ที่ตอนนั้น เวลามีเรื่องเครียด จะเขียน code แก้เครียด … เป็นช่วงที่ productivity สูงที่สุดในชีวิต
• แต่ว่า Cocoa Touch เป็นเฟรมเวิร์กที่สวยมากนะ ถ้าอยู่กับมันทั้งวันได้โดยไม่ต้องยุ่งกับอย่างอื่นเลยก็ดี อิจฉาหลายๆ คนที่สามารถใช้ชีวิตแบบนั้นได้
• ดูหนังน้อยลงมากๆ และไม่ได้เขียนรีวิวหนังเลย มีหลายเรื่อง ที่จริงๆ ก็อยากจะเขียนถึง ถึงจะเป็นหนังที่เก่าหน่อย (เช่น Batman: Dark Knight) แต่ว่าไปๆ มาๆ ก็ไม่เขียน ขี้เกียจมั้ง
• กลับมาเรื่องเรียนเรื่องสอน ปีนี้ภาษาที่ใช้ หวยออกที่ Scheme เป็นหลักและ Ruby (เล็กน้อย) ก็คงจะแทรกๆ พวก Linux อะไรพวกนี้ลงไปบ้าง ตามสมควร คงไม่มีภาษาอะไรที่ syntax มันไม่ยุ่งยาก และ uniform ทั้งภาษา ได้เท่ากับ ​Scheme แล้วมั้ง
• เรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับการเรียนการสอนเหรอ? ย้ำอีกครั้ง ว่าปลงแล้วล่ะครับ
• Archievement เล็กน้อยส่วนตัว …​ ในที่สุด ก็หาวิธีอธิบาย Higher-Order Function ได้แบบเนียนๆ และเป็นธรรมชาติมากๆ ได้แล้ว
• โปรเจคเรื่องเกี่ยวกับการถ่ายรูปหลายโปรเจค มีสถานะเป็น “ยังไม่มีการดำเนินการ” หรือ “หยุดกลางคัน” หรือ “ล้มเลิก” เช่น คนเล่นกล้อง วันละรูป ซึ่งตอนแรกจะทำเป็นเว็บแอพพลิเคชัน ส่วน Photographic Project ที่ทำอยู่หลายตัว ก็ค้างไปเฉยๆ เพราะว่ารูปหาย หมดแรงถ่ายใหม่ แต่ตอนนี้ก็เริ่มๆ กลับมาถ่ายบ้างแล้ว ได้รูปถูกใจบ้าง แต่ยังไม่มี Keeper หรือรูปแบบโคตรๆ ได้อารมณ์ หรือ Decisive Moment เท่าไหร่
• นั่นสิะ Blog ก็แทบไม่ได้เขียน
• แก่ลงเยอะนะเนี่ย ขับรถเยอะๆ เดินทางไกลๆ แล้วร่างกายงอแง
• เวลาอากาศเปลี่ยน ก็จะชิงไม่สบายเป็นคนแรกๆ ขององค์กรเลยซะด้วยซ้ำ
• บ่นน้อยลง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรถติด เน็ตช้า บริการห่วย ฯลฯ เรื่องต่างๆ ที่เคยบ่นเวลาไปที่โน่นที่นี่ ส่วนหนึ่งก็คงเพราะว่าปลง อีกส่วนหนึ่งก็คงเพราะเข้าใจเรื่องต่างๆ มากขึ้น เรื่องโครงสร้างพื้นฐาน เรื่องธรรมชาติของคน เรื่องฯลฯ
• กินข้าวน้อยลงเยอะ …. ส่วนมากตอนนี้เหลือแค่วันละมื้อ คือ มื้อเย็น ไม่รู้อยู่ได้ยังไงเหมือนกัน แต่มันเกิดอาการเบื่ออาหาร และไม่ค่อยอยากจะกินอะไรเท่าไหร่ ใน 5 วันทำงาน จะกินข้าวเที่ยงกับเค้าอยู่ประมาณวันสองวันเท่านั้นแหละ
• เรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดกับผมก็คือ …. เดี๋ยวนี้ผมเริ่มต้นสัปดาห์ ด้วยการถามหาวันศุกร์ ซึ่งเมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลยในชีวิต เคยแต่อาทิตย์นึงมี 7 วัน ก็ทำงานมันซะเต็มๆ และไม่เคยคิดว่าเหนื่อย ไม่เคยคิดว่าอะไรทั้งนั้น คิดแต่ว่า “สนุก”
• ถ้ากลับไปเป็นนายตัวเอง เต็มๆ ตัวอีกครั้ง … จะดีขึ้นหรือเปล่านะ?

เฮ้อ … ทำไมมีความรู้สึกว่า 30 ปีผ่านไป ชีวิตมันเพิ่งจะเริ่มต้นใหม่ ยังไงก็ไม่รู้ … entry นี้คงเขียนแค่นี้แหละครับ พบกันใหม่ สวัสดีครับ



(ภาพจาก iampetdo.com ตอน “ขอ report”)

เหนื่อยครับ ทุกวันมีแต่เรื่องเหนื่อยๆ อะไรก็ไม่รู้ หลายอย่าง มากมายเกินไป

ขอโทษด้วยที่ไม่ได้อัพเดท blog นี้มานาน จนไม่รู้ทุกวันนี้ยังจะมีคนอ่านมันอยู่หรือเปล่า และพออัพเดททีหนึ่ง ก็เอาเรื่องบ่นๆ มาอัพเดทกัน

แต่ครั้งนี้ผมไม่รู้จะบ่นอะไร นอกจากบอกว่า “เหนื่อย”

เหนื่อยกับหลายอย่างครับ เหนื่อยกับปัจจัยแทบทุกอย่างที่มันนอกเหนือการควบคุมของผมเองทั้งสิ้น ผิดเองครับที่เอาชีวิตไปยุ่งกับปัจจัยเหล่านี้

ขอใช้พื้นที่บนเว็บไซต์นี้ บ่น ระบาย และจบกันไป

เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด เครียด

กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง … เฮ้อ เรื่องที่มันเป็นเรื่องก็มีเรื่องให้เครียดมากมายพออยู่แล้ว มีเรื่องไม่เป็นเรื่องให้เครียดอีก แย่จริง

ขอระบายหน่อยนะ ได้ copy-paste คำว่า “เครียด” ค้างนานๆ แล้วรู้สึกดีขึ้น (จริงเหรอ?)

วันมหาธีรราชเจ้า วันคล้ายวันสวรรคตของรัชกาลที่ 6 “เสด็จพ่อ” ของ “ลูกวชิราวุธ” ทุกคน

ในฐานะของลูกวชิราวุธคนหนึ่ง … ผมผูกพันกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ท่านอย่างมาก ผมตั้งใจมาเป็นอาจารย์ เป็นนักการศึกษา ส่วนหนึ่งก็เพราะอุดมการณ์ ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากการเป็นลูกวชิราวุธ ดังที่ปรากฏชัดในเพลงประจำโรงเรียน

พระทรงมุ่งบำรุงการศึกษา เพื่อพสกถ้วนหน้าสโมสร สมบูรณ์พูนพิทยาวราภรณ์ ธำรงธรรมบวรวิเศษไกร

เฉกเช่นเดียวกันที่ เหตุผลหนึ่ง ที่ผมเลือกมาเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ก็เพื่ออยู่ใกล้กับพระราชวังสนามจันทร์ (ซึ่งเป็นชื่อคณะผม ตอนที่ผมเข้าไปเรียนวชิราวุธด้วย)

ลูกวชิราวุธทุกคน ถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่มีคำสั่งสอนของพ่อ เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็นเข็มทิศของชีวิต ที่อยู่ในใจลูกวชิราวุธทุกคนตลอดไป

เจ้าเหล่านี้ ข้าถือเหมือนลูกของข้า ส่วนตัวเจ้า เจ้าก็ต้องรู้สึกว่าข้าเป็นพ่อเจ้า ธรรมดาพ่อกับลูก พ่อย่อมอยากให้ลูกดีเสมอ ถ้าลูกประพฤติตัวดีสมใจพ่อ พ่อก็มีใจยินดี ถ้าลูกเหลวไหลประพฤติแต่ความเสื่อมเสีย พ่อก็โทมนัส ลูกคนใดที่ประพฤติตนเลวทรามต่ำช้า เป็นเหตุให้พ่อได้ความโทมนัส ลูกคนนั้นเป็นลูกเนรคุณพ่อ

และ

ข้าไม่ต้องการนักเรียนตัวอย่างที่สอบไล่ได้คะแนนขั้นเกียรตินิยมทุกๆครั้ง ข้าไม่ต้องการตำราเรียนที่เดินได้

ข้าอยากได้ยุวชนที่เป็นสุภาพบุรุษ ซื่อสัตย์สุจริต มีอุปนิสัยใจคอดี

แม้แต่วันที่ผมไปเรียนต่างประเทศ ก็ยังนึกถึงคำพูดของพระองค์ท่านเสมอ

I would return to Siam more Siamese than when I left it.

ซึ่งท่าน ม.ล. ปิ่น ได้นำความนั้นมาแต่งเป็นคำประพันธ์ว่า

พระมหาธีรราชประกาศไว้
ที่อังกฤษสมัยทรงศึกษา
ว่าเมื่อใดได้เสด็จกลับพารา
จะเป็นไทยยิ่งกว่าเมื่อมาเยือน

ซึ่งเป็นเหมือนสิ่งที่คอยเตือนสติผมอยู่ตลอดเวลาที่ร่ำเรียนต่างประเทศ และผมอยากจะให้น้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ ที่กำลังจะไป … และที่ได้สำเร็จการศึกษากลับมาแล้ว ระลึกไว้ว่า เราต้องเป็นไทย ให้ยิ่งกว่าวันที่เราจากบ้านเกิดไป

ผมหวังเสมอ ตั้งแต่ยังเด็ก ตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าเข้าไปในวชิราวุธ วันที่ก้าวเท้าออกมายังโลกภายนอก … ว่าจะเป็นลูกคนหนึ่ง ที่ทำให้พ่อมีใจยินดี ที่จะไม่เป็นตำราเรียนที่เดินได้ และในวันที่ผมไปเรียนต่างประเทศ ผมจะต้องกลับมาเป็นไทยยิ่งกว่าวันที่จากไป

เป็นลูกวชิราวุธคนหนึ่ง ที่อยากให้พ่อได้ภูมิใจ … เช่นเดียวกับที่ลูกๆ ทุกคน ภูมิใจที่ได้เป็น “ลูกวชิราวุธ”

ปล. เพื่อนๆ รุ่น OV70 ครับ …. เว็บใหม่ของรุ่นกำลังทำอยู่นะครับ แล้วก็ … ปีหน้ามาวางพวงมาลากันเยอะๆ หน่อยนะครับ

ปรับ concept ใหม่น่ะครับ จาก “ถ่ายรูปแฟน แทนบันทึกการเดินทาง” ไปเป็น “กดชัตเตอร์ ตามใจ ไปเรื่อยเปื่อย” คราวนี้จะเป็น trip-centric มากขึ้น รวมถึงอัลบั้มเฉพาะกิจ ที่มีรูปเพิ่มไปเรื่อยๆ เช่น ภาพม้านั่งตามที่ต่างๆ เป็นต้น (อันนี้เก็บไว้เยอะพอควร) ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าจริงๆ ตัวเองเป็นคนชอบถ่ายรูปทั่วๆ ไป หรือว่าถ่าย street photography, life candid, life portrait มากกว่า portrait อยู่แล้ว แต่ว่า landscape หรือว่า architecture นี่ยังต้องหัดอีกเยอะครับ (ไอ้ที่บอกๆ มาก่อนอันนี้ก็ใช่ว่าเก่งหรอกนะ)

แก้แล้วก็ประเดิมใหม่ด้วยสองอัลบั้มจากการลองจับ D700 เป็นวันแรกในชีวิต

1. ลอง D700 ที่งานสัปดาห์วิทย์ มศก. (8/20/51)
2. ลอง D700 ที่วัดพระแก้ว (8/20/51)

ก็ฝากบ้านที่ซ่อมใหม่ ทาสีใหม่ด้วยก็แล้วกันครับ

จาก post ก่อนของผม เรื่อง Wordpress 2.6.1 กับปัญหา Categories หาย (จริงๆ ไม่หายหรอก แต่ว่าว่างเปล่าเฉยๆ และความสัมพันธ์ระหว่าง post-categories ก็ว่างไปด้วย)

สรุปว่า เมื่อวานลองเอา WP 2.6.2 ลงไป ก็ไม่คิดว่าจะแก้อะไรได้ เพราะว่าพอลงเสร็จแล้วดูหน้าเว็บก็ยังเป็นอยู่ ก็เลยถอดใจจะมานั่งแก้แบบ manual เพราะว่าอาการไข้เริ่มทรุดแล้ว แถมปวดโน่นปวดนี่มากมาย เป็นอะไรก็ไม่รู้

วันนี้ลองดูอีกที อ่าว …. ปกติซะแล้ว สงสัยเมื่อคืนหน้าเดิมมันค้างอยู่ใน cache

ไม่สบายเริ่มดีขึ้นแล้ว หลังจากฉีดยาไปสองเข็ม (เมื่อคืนตอนเกือบตีสาม …​ขอบคุณน้ององ katanyoo ที่พาไปโรงพยาบาล)

อ่อ มีฟาดเคราะห์อีกเรื่อง หน้ารถครูด สีถลอกนิดหน่อยอีกแล้ว เฮ้อ พอไม่สบาย เบลอจัดๆ แล้วการกะระยะมันแย่ลงแบบนี้เอง แต่ไม่เป็นไร แค่สีถลอกนิดเดียว

เมื่อคืนนอนที่สถาบันวิจัยและพัฒนา ตื่นเช้ามาไปเดินเล่นใน ม. รู้สึกว่าอากาศเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว

ฟ้าใส สีฟ้าสวย มีลมเย็นๆ ตลอดเวลา แถมกลิ่นและไอของลมมันเริ่มจะเป็นลมหนาวแล้ว

ฤดูนี้แหละ ที่รอนานที่สุดของปี ….. ถึงอากาศจะไม่ค่อยเย็นสมชื่อเท่าไหร่ก็เถอะนะ (เอ แต่จริงๆ แล้วสามฤดูของประเทศไทยมันคือ Hot, Hotter, Hottest นี่หว่า) แต่ว่าชอบฟ้ากับลม แล้วก็แดดที่อ่อนลงกว่าฤดูอื่นๆ

น่าถ่ายรูปที่สุด … ว่าแล้ววันนี้ไปถ่ายรูปที่ไหนดี … แต่ว่านี่มันก็สายแล้วนี่ ไม่เป็นไรมั้ง ไปหาที่ถ่ายรูปฟ้ากับใบไม้ในสายลมก็ได้

อย่าให้เป็นแค่ลมพัดวูบเดียวเลย อยู่นานๆ หน่อยเถอะ … อะไรก็ได้ที่เข้ามาพร้อมกับหรือในช่วงฤดูหนาว