วันมหาธีรราชเจ้า วันคล้ายวันสวรรคตของรัชกาลที่ 6 “เสด็จพ่อ” ของ “ลูกวชิราวุธ” ทุกคน

ในฐานะของลูกวชิราวุธคนหนึ่ง … ผมผูกพันกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับพระองค์ท่านอย่างมาก ผมตั้งใจมาเป็นอาจารย์ เป็นนักการศึกษา ส่วนหนึ่งก็เพราะอุดมการณ์ ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากการเป็นลูกวชิราวุธ ดังที่ปรากฏชัดในเพลงประจำโรงเรียน

พระทรงมุ่งบำรุงการศึกษา เพื่อพสกถ้วนหน้าสโมสร สมบูรณ์พูนพิทยาวราภรณ์ ธำรงธรรมบวรวิเศษไกร

เฉกเช่นเดียวกันที่ เหตุผลหนึ่ง ที่ผมเลือกมาเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ก็เพื่ออยู่ใกล้กับพระราชวังสนามจันทร์ (ซึ่งเป็นชื่อคณะผม ตอนที่ผมเข้าไปเรียนวชิราวุธด้วย)

ลูกวชิราวุธทุกคน ถือว่าโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่มีคำสั่งสอนของพ่อ เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ เป็นเข็มทิศของชีวิต ที่อยู่ในใจลูกวชิราวุธทุกคนตลอดไป

เจ้าเหล่านี้ ข้าถือเหมือนลูกของข้า ส่วนตัวเจ้า เจ้าก็ต้องรู้สึกว่าข้าเป็นพ่อเจ้า ธรรมดาพ่อกับลูก พ่อย่อมอยากให้ลูกดีเสมอ ถ้าลูกประพฤติตัวดีสมใจพ่อ พ่อก็มีใจยินดี ถ้าลูกเหลวไหลประพฤติแต่ความเสื่อมเสีย พ่อก็โทมนัส ลูกคนใดที่ประพฤติตนเลวทรามต่ำช้า เป็นเหตุให้พ่อได้ความโทมนัส ลูกคนนั้นเป็นลูกเนรคุณพ่อ

และ

ข้าไม่ต้องการนักเรียนตัวอย่างที่สอบไล่ได้คะแนนขั้นเกียรตินิยมทุกๆครั้ง ข้าไม่ต้องการตำราเรียนที่เดินได้

ข้าอยากได้ยุวชนที่เป็นสุภาพบุรุษ ซื่อสัตย์สุจริต มีอุปนิสัยใจคอดี

แม้แต่วันที่ผมไปเรียนต่างประเทศ ก็ยังนึกถึงคำพูดของพระองค์ท่านเสมอ

I would return to Siam more Siamese than when I left it.

ซึ่งท่าน ม.ล. ปิ่น ได้นำความนั้นมาแต่งเป็นคำประพันธ์ว่า

พระมหาธีรราชประกาศไว้
ที่อังกฤษสมัยทรงศึกษา
ว่าเมื่อใดได้เสด็จกลับพารา
จะเป็นไทยยิ่งกว่าเมื่อมาเยือน

ซึ่งเป็นเหมือนสิ่งที่คอยเตือนสติผมอยู่ตลอดเวลาที่ร่ำเรียนต่างประเทศ และผมอยากจะให้น้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ ที่กำลังจะไป … และที่ได้สำเร็จการศึกษากลับมาแล้ว ระลึกไว้ว่า เราต้องเป็นไทย ให้ยิ่งกว่าวันที่เราจากบ้านเกิดไป

ผมหวังเสมอ ตั้งแต่ยังเด็ก ตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าเข้าไปในวชิราวุธ วันที่ก้าวเท้าออกมายังโลกภายนอก … ว่าจะเป็นลูกคนหนึ่ง ที่ทำให้พ่อมีใจยินดี ที่จะไม่เป็นตำราเรียนที่เดินได้ และในวันที่ผมไปเรียนต่างประเทศ ผมจะต้องกลับมาเป็นไทยยิ่งกว่าวันที่จากไป

เป็นลูกวชิราวุธคนหนึ่ง ที่อยากให้พ่อได้ภูมิใจ … เช่นเดียวกับที่ลูกๆ ทุกคน ภูมิใจที่ได้เป็น “ลูกวชิราวุธ”

ปล. เพื่อนๆ รุ่น OV70 ครับ …. เว็บใหม่ของรุ่นกำลังทำอยู่นะครับ แล้วก็ … ปีหน้ามาวางพวงมาลากันเยอะๆ หน่อยนะครับ

ปรับ concept ใหม่น่ะครับ จาก “ถ่ายรูปแฟน แทนบันทึกการเดินทาง” ไปเป็น “กดชัตเตอร์ ตามใจ ไปเรื่อยเปื่อย” คราวนี้จะเป็น trip-centric มากขึ้น รวมถึงอัลบั้มเฉพาะกิจ ที่มีรูปเพิ่มไปเรื่อยๆ เช่น ภาพม้านั่งตามที่ต่างๆ เป็นต้น (อันนี้เก็บไว้เยอะพอควร) ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าจริงๆ ตัวเองเป็นคนชอบถ่ายรูปทั่วๆ ไป หรือว่าถ่าย street photography, life candid, life portrait มากกว่า portrait อยู่แล้ว แต่ว่า landscape หรือว่า architecture นี่ยังต้องหัดอีกเยอะครับ (ไอ้ที่บอกๆ มาก่อนอันนี้ก็ใช่ว่าเก่งหรอกนะ)

แก้แล้วก็ประเดิมใหม่ด้วยสองอัลบั้มจากการลองจับ D700 เป็นวันแรกในชีวิต

1. ลอง D700 ที่งานสัปดาห์วิทย์ มศก. (8/20/51)
2. ลอง D700 ที่วัดพระแก้ว (8/20/51)

ก็ฝากบ้านที่ซ่อมใหม่ ทาสีใหม่ด้วยก็แล้วกันครับ

จาก post ก่อนของผม เรื่อง Wordpress 2.6.1 กับปัญหา Categories หาย (จริงๆ ไม่หายหรอก แต่ว่าว่างเปล่าเฉยๆ และความสัมพันธ์ระหว่าง post-categories ก็ว่างไปด้วย)

สรุปว่า เมื่อวานลองเอา WP 2.6.2 ลงไป ก็ไม่คิดว่าจะแก้อะไรได้ เพราะว่าพอลงเสร็จแล้วดูหน้าเว็บก็ยังเป็นอยู่ ก็เลยถอดใจจะมานั่งแก้แบบ manual เพราะว่าอาการไข้เริ่มทรุดแล้ว แถมปวดโน่นปวดนี่มากมาย เป็นอะไรก็ไม่รู้

วันนี้ลองดูอีกที อ่าว …. ปกติซะแล้ว สงสัยเมื่อคืนหน้าเดิมมันค้างอยู่ใน cache

ไม่สบายเริ่มดีขึ้นแล้ว หลังจากฉีดยาไปสองเข็ม (เมื่อคืนตอนเกือบตีสาม …​ขอบคุณน้ององ katanyoo ที่พาไปโรงพยาบาล)

อ่อ มีฟาดเคราะห์อีกเรื่อง หน้ารถครูด สีถลอกนิดหน่อยอีกแล้ว เฮ้อ พอไม่สบาย เบลอจัดๆ แล้วการกะระยะมันแย่ลงแบบนี้เอง แต่ไม่เป็นไร แค่สีถลอกนิดเดียว

เมื่อคืนนอนที่สถาบันวิจัยและพัฒนา ตื่นเช้ามาไปเดินเล่นใน ม. รู้สึกว่าอากาศเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว

ฟ้าใส สีฟ้าสวย มีลมเย็นๆ ตลอดเวลา แถมกลิ่นและไอของลมมันเริ่มจะเป็นลมหนาวแล้ว

ฤดูนี้แหละ ที่รอนานที่สุดของปี ….. ถึงอากาศจะไม่ค่อยเย็นสมชื่อเท่าไหร่ก็เถอะนะ (เอ แต่จริงๆ แล้วสามฤดูของประเทศไทยมันคือ Hot, Hotter, Hottest นี่หว่า) แต่ว่าชอบฟ้ากับลม แล้วก็แดดที่อ่อนลงกว่าฤดูอื่นๆ

น่าถ่ายรูปที่สุด … ว่าแล้ววันนี้ไปถ่ายรูปที่ไหนดี … แต่ว่านี่มันก็สายแล้วนี่ ไม่เป็นไรมั้ง ไปหาที่ถ่ายรูปฟ้ากับใบไม้ในสายลมก็ได้

อย่าให้เป็นแค่ลมพัดวูบเดียวเลย อยู่นานๆ หน่อยเถอะ … อะไรก็ได้ที่เข้ามาพร้อมกับหรือในช่วงฤดูหนาว

My conscience is clear. No more dilemma. A step forward without a step back.

I just got to have faith in myself. Thanks for all the supporting voices.

Sometime you have to make a decision, which can’t be right yet can’t be wrong. You have to weight what you value most, which sometime everything seems equal.

Every decision you can make once and only once. The day you’re making it cannot be returned. Once made, it will forever alter the route of your life.

Sometime the smartest decision is also the most stupid one.

Close your eyes, imagine both course of your life on both side of the fence. However, you can’t be too certain whether your imagination is true or not. You can be too optimistic and can be too skeptic. Can you be both at the same time?

“Yes or No?” … or is it “Yes and No?”

Sometime what you want the most is not what you want the most. How could that be?

Are you ready for that decision? If so, which would you take?

Myself, can you hear me?

วันก่อนประชุมอยู่ดีๆ ตาพร่า มองอะไรไม่เห็น แล้วซักพักก็ปวดหัวมาก จนเกือบเป็นลมในห้องประชุม ข้าวเที่ยงที่เพิ่งจะกินไปก็อาเจียนออกมาหมด เลยเดือดร้อนเพื่อน (อ.อภิเษก) ต้องพาไปโรงพยาบาลเป็นการด่วน

สุดท้ายก็เลยได้ชั่งน้ำหนัก หลังจากไม่ได้ชั่งมานานมากแล้ว เห็นน้ำหนักตัวเองแล้วตกใจ ว่าที่คนเค้าทักเราว่าผอมลงๆ ทุกครั้งที่เจอนี่มันก็คงจะจริง เพราะว่าเมื่อก่อนน้ำหนักผมจะค่อนข้างคงที่ วิ่งขึ้นลงอยู่ที่ประมาณ 59-61 แต่ว่าวันนั้นไปชั่งนี่ ประมาณ 57 ปลายๆ เท่านั้นเอง

ตกใจมากเหมือนกัน

หมอบอกว่า อาการเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ พักผ่อนน้อยไป แล้วก็เครียดจัด ..​ อืมมม เรื่องเครีียดจัดนี่ไม่รู้ตัวเลยเหมือนกัน คงจะเครียดซะชินแล้วส่วนหนึ่งก็ได้มั้ง ก็เลยคิดว่า ยังไม่เป็นไร ยังไหว ฯลฯ

ลืมไปว่า ร่างกายมันไม่ใช่เครื่องจักร ที่ขนาดเครื่องจักรมันยังต้องมีวันพักผ่อนเลย คิดว่าตัวเองไม่เป็นไรมาตลอด จนกระทั่งร่างกายมันรวนมากๆ นี่แหละ

เฮ้อ คงต้อง Restart มันใหม่ซะหน่อยละ

ว่ากันว่า ละครสะท้อนชีวิต ….. หรือว่าชีวิตคือละคร

เหอๆ

พอดีเมื่อกี้เปิดไปเจอละครช่องเจ็ด เรื่อง “หมวยอินเตอร์” …​ ดูแล้วเดจาวู (Deja Vu) ชอบกล มากพอสมควรด้วย และ … หลายๆ เรื่องด้วย ดูแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน โทรไปบอกน้องเกด น้องเกดบอกว่า ดูเหมือนกัน และคิดเหมือนกันเลย ว่ามันเดจาวู ฮาฮา

ตรงไหนหว่า … เรื่องใส่เสื้อดำมั้ง (ในละครวันนี้ตัวเอกใส่เสื้อดำ) กับเรื่องปากหมามั้ง ฮาฮา

ปกติไม่ค่อยได้ดูละครนะ หลังจากดูเรื่องรักแท้แซบหลายก็ไม่ได้ดูเลยซักเรื่อง สงสัยเรื่องนี้คงต้องดูแฮะ

ขอไร้สาระบ้างนะ

กรุณาซ้อม presentation อย่างน้อยที่สุด “3″ ครั้งก่อนที่จะนำเสนอจริง มิอย่างนั้นผมคงจะไม่อนุญาตให้นำเสนอจริงได้ หรือว่าอาจจะต้องไปฆ่ากันเล่นในเวลานำเสนอจริง เพราะว่าผมจะถือว่าเป็นการซ้อมเช่นกัน (เช่น ถ้าคุณซ้อม 2 ครั้ง ผมจะนับวันนำเสนอจริงเป็นการซ้อมครั้งที่ 3)

นักศึกษาหลายคนบอกว่า “กลัวอาจารย์รวิทัตเวลาโมโห/โกรธ” แต่ว่ากลับชอบทำให้อาจารย์คนนั้นโมโห หรือไม่ก็ทำให้อาจารย์คนนั้นโกรธ … เพื่ออะไร? เพื่อที่จะสนองสมมติฐานตัวเองว่าอาจารย์ท่านนั้นดุ น่ากลัว? อย่างนั้นหรือ?

บอกให้มาซ้อม present ให้ฟัง บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอเวลาให้ทุกอย่างมันสายจนแก้ไม่ได้กันขนาดไหน รอจนกระทั่งอีกสองสามวันจะ present แล้ว ค่อยเอามาให้ดู ค่อยมาเอาซ้อม แบบนั้นน่ะเหรอ?

บอกให้หัดเขียนโปรแกรมบ้างนะ บอกไปเถอะ ปาวๆๆ ไม่เคยสนใจกันหรอก ไม่รู้จะรอให้มันถึงเวลาไฟลนก้น วันพรุ่งนี้จะต้องเริ่มทำโปรเจคจบ ถึงจะหัดเริ่มเขียน อย่างนั้นเหรอ?

จะทำโปรเจคจบกันยังไงคร้าบบบบบ เขียนโปรแกรมภาษาซีที่ไม่ต้องทำอะไร (โปรแกรมว่างๆ) ยังมีคนเริ่มต้นเขียนไม่ถูกเลย (คนที่เข้าเรียนวิชา SE ครั้งที่แล้วคงจะทราบว่าใคร ขอให้ทราบตัวเองไว้ด้วยก็แล้วกัน)

เฮ้อ

ผมพยายามไม่โมโหพวกคุณแล้วนะครับ และแล้วผมก็พบทางสว่างในการที่จะไม่โมโหพวกคุณ นั่นก็คือ ผมต้อง “ไม่สนใจ” พวกคุณ ปล่อยเลยตามเลย ใครอยากทำอะไรก็ทำ

หวังว่าพวกคุณคงจะพอใจ

มีเรื่องที่ทำให้จิตตกเมื่อวานนี้มากๆ เลย แต่ว่าตอนนี้ เวลานี้ เมื่อกี้นี้ หายแล้วล่ะ รู้สึกดีขึ้นเยอะ และทำให้เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้นมากๆ เลย ว่าจริงๆ เวลาจิตตกเนี่ยทำยังไงให้ดีขึ้น

ไม่รู้ว่าจะทำแรงไปหรือเปล่า แต่ว่าดีขึ้นเยอะเลย …..ว่าแต่ เสาร์นี้ตอนเย็นชวนน้องเกดไปถ่ายรูปเล่นที่ไหนดีน้อ?